Znaj swój teren (jak wygląda Miami)

- Wychodzicie na Płaskowyż Rozległego Widoku. Przed wami rozpościera się...  
- Ale że jak, w Miami?  
<świerszcze>

Pewnie każdy przeżył sytuację, kiedy opowiadana anegdotka zostaje brutalnie przerwana przez jednego ze słuchaczy krótkim "Nie, to nie było tak". Przy mistrzowaniu zdarza mi się to bardzo często, a bezpośrednią przyczyną tego stanu rzeczy jest dociekliwość graczy. W szczególności sprzeciw budzą elementy niedbale zapożyczone ze świata rzeczywistego. Ha, trzeba było wybrać sobie jakiś mało realistyczny setting.

Wczytując się z scenariusz Zaginionego Miasta (pierwsze wydanie 2005) szybko napotykamy na dwa problemy z topografią. Scenariusz rozgrywa się na Florydzie, na terenie lub niedaleko parku narodowego Everglades, co daje nam piękne, niebezpieczne i mokre miejsce do ciorania graczy po błocie. Niestety również bardzo płaskie. W scenariuszu explicite pojawiają się dwa wskazania na nierówności terenu: raz mowa o płaskowyżu, a raz o dolinie. A dostęp do informacji mamy teraz nieporównanie prostszy niż 20 lat temu, niektórzy gracze nawet (o zgrozo!) bywali na Florydzie. W ogóle taki 2005 to był ciekawy rok dla zmniejszania ludzkiego zagubienia w przestrzeni - odpalono usługę Google Maps.

Dobra, to co robimy, żeby ukrócić marudzenie, zanim w ogóle się zacznie? Z płaskowyżem nie mamy problemu: chcieliśmy przekazać graczom, że mają długą perspektywę i szerokie pole widzenia: dużo płaskiego terenu z niską roślinnością spokojnie to załatwia. Gorzej z doliną. Ale zastanówmy się szybko, co fabularnie daje nam wrzucenie graczy do doliny. Raz, są w zagłębieniu terenu, więc trudno się niego wydostać. Dwa, ich pole widzenia jest ograniczone. Z pomocą natychmiast przychodzi nam samo umiejscowienie akcji: Everglades i występujące w nim obecnie bagienne lasy cyprysowe. Trudno się w nich poruszać w normalnych warunkach, a cóż dopiero w zwariowanym postapo. Problem solved!